Je staat voor een
splitsing, geen idee waarom. Keuzes, genomen en geweest, maar deze ligt hier
voor je open. Je weet niet wat je nodig hebt, je weet niet waarom je twijfel.
Je ziet een licht,
verschuilt tussen de duister, maar aan de andere kant zie je een lange duistere
weg, met daarachter een lichtpuntje. Een lichtpuntje, dat je geen hoop geven
kan. Misschien is het een lichtje van eeuwig geluk, maar misschien ook een
rustpunt voor de volgende duisternis.
Het licht,
verschuilt tussen de duister is vast, dat weet je, dat voel je.
Wat moet je doen?
Waar moet je heen?
Je kan kiezen voor
je eigen verdriet, wetend dat er mensen zullen zijn die het na al die jaren
zullen zien! Je kan troost leren kennen, maar misschien verzwelg je dan wel in
je eigen diepte punt.
Je kan kiezen voor
het licht, een lach voor iedereen, maar ook voor jezelf! Hier zul je je af en
toe heel alleen voelen. Maar gaat dat uitmaken? Niemand die dat stukje van jou
kent, maar maakt dat uit, als iedereen je geluk zal leren kennen? Je zal gelukkig
zijn!
Kiezen tussen
troost of geluk.
Begrepen worden of
lachen.
Ik kies voor het
laatste, geluk en lachen. Want ik wil niet meer vechten voor mijn eigen
woorden. Ik wil niet meer huilen in eenzaamheid.
Ik wil lachen,
nergens meer over nadenken! Ik wil leven, zonder stil te staan! Ik wil vandaag
leven, morgen komt nog wel. Ik wil niet meer vechten voor het licht, ik wil er
gewoon zijn!
Ik ga naar rechts,
het licht in de duisternis! Ik lach, ik straal en voel me vrolijk. De mooiste
keuze die ik gemaakt heb! Heel af en toe, als iemand iets zegt wat me raakt,
dwalen mijn gedachte af, niemand zal mijn tranen meer zien, de tranen die nog
nooit iemand gezien heeft. Maar het geeft niet, het is niet meer nodig.
